The article is devoted to Tadeusz Piotrowski’s 1988 book Słońce nad Tiricz Mirem (The Sun Over Tirich Mir), which tells the story of the 1978 Polish–Yugoslav expedition to Hindu Kush. The focus is on the text’s narrative construction in the context of the paradigm of a mountaineering expedition narrative. It is shown that the literariness of the narrative enables Piotrowski to modify the documentary character of the story without having to sacrifice its authenticity. The article also analyses the ways in which a coherent narrative identity is constructed through the ideological and aesthetic conception of the haptic sublime, which is a typical feature of modern mountaineering literature as such. Artykuł jest poświęcony książce Słońce nad Tiricz Mirem Tadeusza Piotrowskiego, dotyczącej polsko-jugosłowiańskiej wyprawy w Hindukusz w 1978 roku. Autor opisuje konstrukcję narracyjną w kontekście schematu alpinistycznej książki wyprawowej. Zwraca przy tym uwagę na literackość narracji, która pozwoliła Piotrowskiemu zmodyfikować dokumentalny charakter opowieści i zarazem zachować jej autentyczność. Analizuje także sposoby budowania spójnej tożsamości narracyjnej poprzez ideologiczno-estetyczną koncepcję cielesnej wzniosłości (haptic sublime), charakterystyczną dla nowoczesnej literatury alpinistycznej.
