The present article looks at narrative mountaineering literature as a hybrid genre that addresses mountain climbing, expeditions to mountain peaks and high-altitude skiing as demanding existential trials and offering liminal experiences. In texts written by climbers of Himalayan peaks in particular, hybridity is mostly formed by the interweaving, confrontation and adaptation of such genres as travel writing, life writing and guide books, as well as by the adoption of elements of narrative genres belonging to canonical literature. In terms of case studies, the article focuses on three Slovenian-language books with a marked aesthetic tendency: Dušan Jelinčič’s Zvezdnate noči (Starry Nights, 1990), Igor Škamperle’s Sneg na zlati veji (The Snow on the Golden Bough, 1992) and Bogdan Biščak’s Igra in biseri (The Game and the Pearls, 2018). Of particular interest are the aesthetic singularity of these three texts as well as the features they share with narrative mountaineering literature in general. Niniejszy artykuł poświęcony jest narracyjnej literaturze górskiej jako gatunkowi hybrydowemu dotyczącemu wspinaczki górskiej, wypraw wysokogórskich oraz narciarstwa wysokogórskiego przedstawionych jako wymagające próby egzystencjalne oraz doświadczenia graniczne. Hybrydyzacja owa jest widoczna zwłaszcza w tekstach autorstwa himalaistów w postaci przeplatania się, konfrontacji i adaptacji takich gatunków jak podróżopisarstwo, życiopisanie, czy poradnik, jak również poprzez wprowadzenie elementów kanonicznych gatunków narracyjnych. Artykuł analizuje jako case studies trzy słoweńskie książki o charakterystycznej estetyce: Zvezdnate noči Dušana Jelinčič’a (Gwieździste noce, 1990), Sneg na zlati veji Igora Škamperle’a (Śnieg na złotej gałęzi, 1992) oraz Igra in biseri Bogdana Biščaka (Gra i perły, 2018). Szczególnie interesujące wydają się estetyczna oryginalność tych tekstów jak również ich cechy wspólne z ogólnie pojmowaną narracyjną literaturą górską.
