The article proposes a typology of mountaineering literature written by Slovenian mountaineers. It differentiates between two poles: the heroic and the contemplative, or, in more generic terms, the epic and the poetic. A sketch of the origin of this typology in mountaineering texts themselves is followed by an elaboration of the two constituent types with reference to two exemplary cases, namely Klement Jug and Nejc Zaplotnik. Writing in the early 1920s, Jug emphasised the heroic side of alpinism where both celebration one’s own feats and critique of one’s colleagues’ failures are supposed to serve the nation and humanity. Writing in the early 1980s, Zaplotnik saw in climbing an aim in itself where both accomplishments and failures primarily serve one’s own inner journey. The article concludes with the assessment that Zaplotnik’s writings have since become more typical than Jug’s, not least because of their proximity to a specifically Slovenian version of the Bildungsroman. Niniejszy artykuł stanowi próbę zaproponowania typologii literatury górskiej autorstwa słoweńskich wspinaczy. Teksty te oscylują między dwoma biegunami: literaturą heroiczną i kontemplacyjną, lub też – używając terminów gatunkowych – między epiką a liryką. Omówienie zakorzenienia tej typologii w samych tekstach górskich poprzedza analizę obu typów poprzez odniesienia do dwóch modelowych przykładów, mianowicie Klementa Juga oraz Nejca Zaplotnika. Tworząc na początku lat 20-tych poprzedniego stulecia, Jug kładł nacisk na heroiczny aspekt alpinizmu, w którym zarówno celebracja własnych osiągnieć jak i krytyka porażek innych wspinaczy miały na celu służbę narodowi i ludzkości. Piszący we wczesnych latach 80-tych XX w. Zaplotnik widział wspinaczkę jako cel sam w sobie, gdzie zarówno osiągniecia jak i porażki służyły przede wszystkim wewnętrznemu rozwojowi jednostki. Artykuł konkluduje, że pisarstwo Zaplotnika stało się bardziej typowe niż Juga, również dlatego, że bliższe jest typowo słoweńskiej wersji gatunku Bildungsroman.
